Trupów nigdy za wiele... Recenzja książki "Do zakopania jeden trup", Iwona Banach

Kolejna książka z cyklu „weź mnie i przeczytaj”.

Nie przepadam za komediami, ale na komedię kryminalną przymknęłam oko i postanowiłam przeczytać książkę Iwony Banach „Do zakopania jeden trup”.

Na początku byłam bardzo sceptyczna.

Ciotka Emilia, która ciągle przygotowuje się do końca świata, ale takowy nie nadchodzi, dowiaduje się o spadku, który dostała po śmierci ciotki z Ameryki.

Nie jest tym wcale zachwycona i gdyby nie to, że jej siostrzenica Magda jest w ciąży i spadek oraz pieniądze się przydadzą, to zrezygnowała by z jego przyjęcia.

W skład spadku wchodzi obiekt o intrygującej nazwie „Jesienny Płomień”.

Jak się okazuje jest to ośrodek aktywizujący bogate seniorki… Można jedynie przypuszczać, co kryje się pod taką nazwą.

Warunkiem otrzymania odziedziczonego majątku jest pobyt w ośrodku przez trzy tygodnie. Jeśli nie spełni tego ultimatum obiekt i cały dobytek przejdzie w ręce zwolenników teorii o płaskiej ziemi. Nie może na to pozwolić, zatem, decyduje się na spełnienie postulatów zapisanych w testamencie. Emilia myśli, że to będzie nudny pobyt w ośrodku i tu, ku jej zaskoczeniu o poranku zostają odkryte zwłoki!

I to nie byle czyje, a jej własne.

Do „Jesiennego płomienia” ściąga cała rodzina, ponieważ to, co tu się dzieje zakrawa na dobry kryminał.

Każdy chce rozwikłać zagadkową smierć Emilii, która nie była Emilią.

W międzyczasie pojawia się również wątek ducha wisielca. W tym wszystkim ciągle napotykamy ekscentrycznego zwolennika teorii płaskiej ziemi. Co on ma wspólnego z całą historią? Czy Emilia wytrzyma do końca i otrzyma spadek? Kim jest morderca i jakim motywem się kieruje?

Na te i inne pytania odpowiedź znajdziecie w trakcie czytania. Całość na pewno momentami przyprawia o gęsią skórkę.

Pełna humoru i zaskakujących wydarzeń trzyma w napięciu do samego końca. Na pierwszy rzut nic do siebie nie pasuje, ale to chyba jest atutem tej opowieści. Nie powiem, że się uśmiałam, ale na pewno nie nudziłam się czytając tę książkę.

Chętnie sięgnę po kolejne Iwony Banach!