O miłości, stojąc po różnych stronach barykady... Recenzja książki "Narzeczona Nazisty", Barbara Wysoczańska

Po wojnie Hannę odnajduje siostra jej narzeczonego. Młoda bibliotekarka nie jest zachwycona jej wizytą ale ciekawość zwycięża i postanawia dowiedzieć się dlaczego Nina chciała ją odnaleźć.
Przed wojną Hanna Wolińska studiowała germanistykę i latem dorabiała jako towarzyszka pewnej zamożnej Niemki.
Ostatniego lata przez przypadek poznaje przystojnego wnuka Irene, nieświadoma zakochuje się w nim od pierwszego wejrzenia.
Nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że Europa staje w obliczu wojny, a odpowiedzialny za to jest przywódca kraju z którego pochodzi Johann..
Jakie szanse ma zwykła Polka u zamożnego Niemca? Czy odwzajemni jej miłość? Czy jednak zwycięży miłość do własnego kraju i Hania będzie tylko przygodą?
Książka opisuje losy dwojga bohaterów w obliczu wojny. Nierówności, które z pozoru ich dzielą. Przeciwstawianie się obydwu rodzin.
Brat i matka Hani nie chcą nawet słyszeć o zamożnym Niemcu, kochają swój kraj i wiedzą, że tylko przez przywództwo III Rzeszy całe ich dotychczasowe życie może zostać zrujnowane.
Natomiast rodzina von Richterów „należy” do najwyższych sfer w swoim kraju.
Jedynie babcia, Irene, której to towarzyszką Hanna była, robi wszystko aby miłość zwyciężyła.
Hania jest inteligentną dziewczyną, wykształconą i postanawia dać sobie szansę i zawalczyć o swoją miłość nawet w czasie wojny.
Los jest okrutny dla dwojga zakochanych, ale ich uczucie pozostaje niezłomne.
Książka mnie wciągnęła i czytałam ją jednym tchem.
Poruszyły mnie losy bohaterów, którzy musieli wyrzec się siebie, ponieważ tak nakazywał im rozsądek. Za oknem szalała wojna, która zmiatała z powierzchni ziemi wszelkie uczucia.
Książka opisuje również zderzenie dziewczyny z wielkim fanatyzmem wobec przywódcy niemiec.
Polska i Polacy nie są świadomi jak hitlerowski fanatyzm ogarnia całe Niemcy i jak rośnie w sile nazizm.
Przepiękna opowieść. Czytałam i chciałam więcej. Podziwiałam Hannę za niezłomność. Johanna za niebywałą odwagę, za to że postanowił postawić się całemu światu i wszystkim przeciwnościom żeby móc kochać i być kochanym.
Wojna pochłonęła wiele żyć i wiele zakochanych, zasiała spustoszenie, musiało minąć wiele czasu aby ludzie mogli wrócić do swojego życia na tyle na ile można było do niego wrócić.
Zakończenia nie będę zdradzać, warto sięgnąć po tą opowieść i samemu się przekonać czy miłość i uczucia miały szansę przetrwać w obliczu ogromnej nienawiści, śmierci i okrutnego poniżenia ..

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Najlepszy śledczy w Oslo powraca... Recenzja książki "Krwawy księżyc", Jo Nesbo

Odpuść sobie i światu… Recenzja książki „Jak odpuszczać… i być wolnym”, Peter Russell

Lepsza, niż tysiąc przewodników… Recenzja książki „Nowojorczycy. Miasto i ludzie”, Craig Taylor